دست حوا نمیرسید.....
.
من عاشق رنگم و معروفم به لباسهای رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج کلمهای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه میپوشم. عزادارم و تا آن روز بزرگ آزادی که امیدی برای دادخواهی داشته باشیم، سیاه پوش میمانم. این عهد من با خودمه. که یادم باشه تا روزی که نفس میکشم نه فراموش میکنم، نه میبخشم و نه آرام میگیرم.
حالم چطوره؟ به یک بخش مهم احساساتم دسترسی ندارم. برگشتم «خانه» اما روی توک پا، انگار که روی زمین شیشه خرده باشه راه میرم
.
یک ماه و نیم پیش که از رفتن نوشته بودم، هنوز مطمئن نبودم که راهی میشم. حالا اما دو هفته است که اومدم و انگار در ادامهی همان مسیر شش سال پیشم باشم.
روتین این مدل زندگی جدید هنوز دستم نیومده. ولی خب میسازمش حتما.
.
اسم اینجا را دوباره گذاشتم «یهودی سرگردان» و دوباره به رفتن فکر میکنم. فکر که چه عرض کنم در حال برنامهریزی و اجرایش هستم. چرا میخواهم دوباره بروم؟ همیشه میخواستم بروم. از همان موقعی که برگشتم لندن میدانستم دوباره میخواهم بروم و از همان ۱۴-۱۵ سالگی همیشه دلم میخواست بروم. این را انگار یادم رفته بود که «دوباره» را گذاشتم اولش.
یک جا نشستن هرقدر که به من خوش بگذرد، خستهام میکند. آدم تنوعطلبی هستم که بند چیزی نمیشوم. فکر میکنم تنها چیزی که بندش شدهام و در ۹ سالی که بندش هستم هر روزش را خوشحال بودهام کارم است. قبلاها یا هرجایی یکی دو سال بیشتر نمیماندم و یا اگر به جبر زمانه میماندم آن آخرهایش دیگر خوشحال نبودم. با این کار از همان روز اول تا همین امروز در عیش مدام بودهام و کم و کسری هم اگر بوده به خود من و آشفتگیهایم برمیگشته.
(حالا بعد نوشتن اینها یک دفعه مضطرب شدم که اگر کارم را از دست بدهم چه؟ که خب قرار نیست این اتفاق بیافتد و یادم باشد که همین اضطراب همیشگی نبودنش هم یک بخشی از انتخاب خودم بوده که حتما و صد حتما با آن عیش مدامی که هر روز تجربه میکنم، میارزد.)
برگردم به رفتن، یک چیز سختش این است که دلیل رفتنم را به ادمها توضیح بدهم، خندهدارش هم این است که طوری توضیح میدهم که خب حالم خوب نیست و این رفتن راه نجاتم است. دروغ نمیگویمها اما از آن شوقی که این روزها توی دلم افتاده هم زیاد حرف نمیزنم. انگار نمیخواهم معلوم شود که میروم که بهم خوش بگذرد. خیلی دردناک است که کار جهان طوری جلو میرود که همین خوشیهای کوچک و کمخرج و ساده هم که برای هرکدام از اطرافیان من در این شهر میتواند ممکن باشد، برای من مثل بار سنگینی است که میخواهم یک طوری با خاک رویش را بپوشانم. حق هم دارم میدانم. برای اینکه من اهل این شهر نیستم و به دردهای دیگری وصلم که بودنم در این شهر و کوچنشین شدنم، چیزی از آنها کم و زیاد نمیکند. عذاب وجدان اما این چیزها را نمیفهمد. کاری که از دستم برمیاید این است که عذاب وجدانم را هم با شوق و هیجانم در کولهام بگذارم و راه بیافتم.
این صفحه را باز کرده بودم که بنویسم تا بفهمم چرا میخواهم بروم. ولی از همین جایش معلوم است که دلیل نمیخواهد. ترسهایم را قبل دوره کردهام. چالشهایم را بلدم و دلتنگیهایش را هم میشناسم. برای خانهام هم دلم تنگ نمیشود. دو سال و نیمی که اینجا بودم را تا شد خوش گذراندم و در گوشه گوشهاش کیف کردم. حالا هم آمادهام که بروم و دلم گرم است که اینجا خانه من است. این دلگرمی را لازم داشتم و حالا با داشتنش آرامترم. آن دو دفعه قبل، ریشههایم را واقعا کف دستم گرفتم و رفتم. این بار اما یک جایی در خاک همه گلدانهایم ریشه دارم.
.
دوازده سال پیش، همینجا، درباره اهمیت رفاقتمون نوشته بودم. درباره اینکه حتی نمیتونم تصور کنم که یک وقتی خودش و رفاقتش در زندگیام نباشد. حالا اما، حالا که دوازده سال از نوشتن آن کلمهها گذشته، یادآوری بودنش و هرخاطرهای که بودنش را یادم بیاورد، آنقدر سنگین است که همه نشانههایش را از همه جا پاک کردهام. برعکس قبلنها، حرفش را هم دیگر نمیزنم.
یک روزی که حال خودم خوب باشد، آسمان بالای سرم آفتابی باشد و غصه اضافه نداشته باشم، باید با یک بطری شراب قرمز، یک جایی وسط یکی از پارکهای محبوبم، زیر سایهی یک درخت بنشنیم و انگار که توی اتاق تراپی باشم، کاغذ را آینه کنم و بنویسم که چرا هر رد و نشانهای از او اینطور آزارم میدهد.
.
شش روز پیش بشار اسد سقوط کرد. بدون اینکه کسی تا یک هفته قبلش حتی حدسش را زده باشه. شبش که چشمهام را بستم، مخالفانش در حال پیشروی به طرف دمشق بودند و معلوم بود که دوام نمیاره. صبحش که چشمهام را باز کردم، اسد سقوط کرده بود. من اما یک قطره اشک هم نریختم. مثل همون شبی که تهران را ترک کردم. احساسات آدمیزاد یکوقتهایی اینقدر درهم پیچیده است که انگار با اولین قطرهی اشک همهی اون پیکر به ظاهر ایستاده میتونه فرو بریزه. مغز اینو بهتر از هرکسی میدونه که دستور سنگ شدن میده.
گریه نکردنم عجیبه، چون همین چند هفته قبلش وقتی داشتم آخرین کتاب هشام مطر را میخوندم، وقتی به اونجاش رسید که قذافی سقوط کرد، وسط خیابان به هقهق افتادم.
حالا که داره سقوط دیکتاتور همسایه، به یک هفته میرسه، اشکهام کمکم راه افتادن. اشک شوق از باز شدن در زندانها، اشک درد از دیدن پیکرهای شکنجه شده، اشک ترس از سرنوشت مردمی که نگرانم دست اسلامگراهای افراطی بیافتن، اشک ذوق برای آنهایی که به خانه برمیگردن، اشک امید برای همه آرزوهایی که برای ساختن وطنشون دارن. اشک دلتنگی برای همه ترسها و امیدها و شوقهای سرکوب شدهی خودم.
به جای همهی اشکهایی که این چند روز نریختم، کابوس دیدم. مدتها بود دیگه کابوسِ «خانه» را نمیدیدم. از آن کابوسهایی که یا هرچه میروی به خانه نمیرسی، یا رسیدهای و هراسان دنبال راه فراری، یا میخواهی برگردی و جراتش را نداری.... به خیال خودم، به خیال خام خودم تکلیفم را با مفهوم خانه روشن کرده بودم و به صلح رسیده بودیم. این شش روز اما همهی توازنی که فکر میکردم ساختهام را دود هوا کرد. حالا دوباره همان آدم آوارهای هستم که در خواب و بیداری دنبال خانهام میگردم و دستم به هیچ جا بند نیست......
.
احساس تنهایی میکنم. یک احساس عمیق که حتی نمیخوام دربارهاش فکر کنم چه برسه به حرف زدن. گاهی خودم را مثل یک بادکنک سرگردان بین زمین و آسمان یا یک پر سفید کنده شده از بال یک کبوتر میبینم. همونقدر رها شده به حال خودش. احساس میکنم هیچ بندی که منو به زمین وصل کنه وجود نداره. میدونم، خودم خواستم که بیبند باشم. میدونم خیلی به جغرافیایی که هستم ربطی ندارم و تهران هم که بودم شاید همین بود و حتی ترسناکترش. ولی اینها هیچی از خلا اون چند ثانیههای اخر شب و اول صبحی که به این تنهایی اگاهتر از همیشه میشم،کم نمیکنه.
. من عاشق رنگم و معروفم به لباسهای رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج کلمهای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...