حیرانی

 .

دیروز، روی تشک یوگا، اونجا که مربی گفت همه وزن‌تون رو روی تشک بندازید و. سرتون را بگذارید زمین، زدم زیر گریه. نمی‌دونم چقدر همون‌طور موندم و اشک ریختم. یک جایی اما بلند شدم، اشکهام را پاک کردم و ادامه دادم. 

وسط اشک‌هام فکر کردم باید برم تراپی. تنهایی از پسش برنمیام. 

این وسط بین اینکه چی واقعیه و چه نه هم گیر کردم. حیران حیران

در هیچ نظری موجود نیست:

رهایی

 .

از ۳۰ می تا حالا سیبم هزار چرخ کرده و هزار تصمیمم عوض شده. چیزی گه الان می‌دانم اما این است که باید در عین اینکه خودم را مقید به زمان می‌کنم، از قید زمان هم رها شوم. وسط دقیقه‌ها و روزها و ماه‌ها گیر کرده‌ام.

در هیچ نظری موجود نیست:

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...