.
تصویر من از خودم، تصویر آدمیه که فرار کرده. آدمی که به اندازه لازم شجاع نبوده و این بار را تا ابد روی دوش خودش داره. از این تصویر جایی جز اتاق تراپی حرف نمی‌زنم اما حتی اونجا هم مواجه شدن باهاش سخته. هزارتا دليل منطقی دارم که راهی جز فرار نداشتم یا بلد نبودم. منطق اما آبی روی این آتش نیست.
در هیچ نظری موجود نیست:

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...