باید یاد بگیرم که در لحظه زندگی کنم
همه چی زندگی ام روی هوا است. همه چیزش. و من مدام به خودم می گویم که نترس. که فردا روز دیگری است. که این هم یک مدل زندگی است.
ان چند روزی که مهمان بودم و خانه بود و خانواده و همه چیز سر جای خودش خیلی با خودم فکر کردم که ایا این ارامش را می خواهم یا این دربدری را به ان ترجیح می دهم.جوابش سخت است در روزهایی که دلت برای خانه داشتن تنگ شده است.
می دانم اما که اهل یکجا نشینی هم نیستم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر