کابوس نبود

هنوز گاهی وقت ها باورم نمیشه که همه اش واقعی بود و کابوس نبود. هنوز گاهی خودم را می بینم که جامانده ام آنجا. با همان شلوار گرم کن طوسی و کاپشن یشمی، چسبیده به لوله آبگرم کنج راهرو، همانطور مبهوت و ناباور.

کاش بلد بودم بنویسمش. نمی شود. نمی توانم. هرچه می نویسم شبیه چیزی که دیده ام نیست  و نصفه کاره رها می شود.