اینقدر قوی هستم که از پس این روزها بربیایم. زمین می خورم. زخمی میشوم. گریه می کنم. اما بلند می شوم و یک راه تازه پیدا می کنم. مطمئن باش. نا امید نمی شوم. خسته نمی شوم و دنیا را به خودم سخت نمی گیرم. این روزها از من ادمی دیگر خواهد ساخت. پوست خواهم انداخت و این پوست انداختن حتما ارزش همه این سختی ها را دارد. همین که بدانم خدا هست و تو هستی پاهایم قوت می گیرند.
در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...