جمعه ۱۹ اسفند ۸۴
8 مارس امسال هم گذشت و جداي از همه تلخي و غم وكتكهايي كه داشت. خوشحالم كه در سكوت برگزار نشد، خوشحالم كه دوباره صدايمان در خيابانهاي شهر بلند شد و آنقدر پليس در خيابانها ريخته بودند كه خيلي ها فهميدن روز زن است و زنان قراره در اين روز تجمع كنند وحرفهايي براي گفتن دارند، بيشتر از آن هم خوشحالم كه برنامه امسال محدود به تهران نبود. اصلا براي اينكه حرف هاي تكراري نزنم، اين مطلبم را كه در اعتماد ملي چاپ شده و طبق معمول چون هنوز سايت روزنامه درست و حسابي راه نيافتاده اينجا ميگذارم، بخوانيد.
اين يكي هم مطلبيه كه براي ويژه نامه شرق نوشتم.درباره تريبون هاي زنان در دنياي مجازي و با عنوان:اينترنت مجالى براى نوشتن
8 مارس سال 1378 وقتي پس از وقفهاي 21 ساله، روزجهاني زن دوباره در يك فضاي عمومي جشن گرفته شد، شايد حتي فعالان زن هم گمان نميكردند در كمتر از شش سال، بزرگداشت اين روز چنين فراگير شود و اسفند و مارس در ايران هم، همچون ساير نقاط جهان به ماه زنان تبديل شود.
آن سال زنها پس از مدتها 8 مارس را از چارچوب خانهها و محافل خصوصشان يشان بيرون آوردند و در جمعي عموميتر و رسميتر از اميدشان به زندگي عادلانه و انساني براي زنان گفتند و و اينكه تلاش براي كسب حقوق بشر و تحكيم و تقويت دموكراسي و آزادي و صلح و بربري حقوق تنها راهي است كه ما به سوي آينده داريم .پس از آن در 8 مارس 3 سال بعد بود كه زنان همه سقفها را كنار زدند و در زير آسمان خدا روي صندليهاي سنگي پارك لاله روز زن را جشن گرفتند.زنان در اين تجمع اعتراضي كه پس از سال 1358 اولين حضور گستردهشان در خيابانهاي شهر بود، با دو شعار " صلح در جهان" و " برابري در ايران" گردهم آمده بودند و گرچه 700 نفر بيشتر نبودند، اما صداي شان آنقدر بلند بود كه از سال بعد، روز جهاني زن از سوي گروههاي مختلف دانشجويي و NGO اي و در گوشه گوشه ايران گراميداشته شود. آن سال در برنامه اي كه در يك عصر سرد زمستاني برگزار شد، زنان تريبون را به دست گرفتند و از رنجهايشان گفتندو دغدغههايشان و آرزوهايشان.همه هم بودند از فعالان زن و استادان دانشگاهو روزنامه نگاران گرفته تا دختران دانشجو و زنان خانه دار و خيلي ها هم كه فرصتي براي سخن گفتنشان نبود حرفهايشان را روي پلاكاردهايي كه در دست داشتند نوشته بودند. نوشته بودند كه : "به تبعيض عليه زنان پايان دهيد"، "فضاي عمومي مال ما هم هست" و " جنگ و خشونت زنان و كودكان و محيط زيست را نابود ميكند."
سال 82 برنامه ريزي براي 8 مارس از مهرماه آغاز شد. جمعي از سازمانهاي غيردولتي زنان از شش ماه قبل "كمپين مبارزه با خشونت عليه زنان" را تشكيل دادند و قرار بود در روز جهاني زن در آمفي تئاتر رو باز پارك لاله گزارش فعاليتهاي اين كمپين اعلام شود.مجوز تجمع اما درست چند ساعت قبل از آغاز برنامه لغو شد و جمعيتي نزديك به 2000 نفر كه در پارك لاله گردهم آمدند و بدون شنيدن سخنرانيهاي تدارك ديده شده و شعارهايي كه تمرينكرده بودند متفرق شدند.اين حضور گرچه به سكوت منتهي شد و زناني كه براي گفتن و شنيدن از خشونتهايي كه هر كدام به نوعي تجربه كردهاند، آمده بودند، به خانههايشان بازگردانده شدند و سال بعد هم هيچ مجوزي براي يك حضور خياباني به آنها داده نشد، اما جرقهاي شد براي تجمعي كه در تاريخ فعاليتهاي زنان ايراني كم نظير بوده است.خرداد ماه امسال درست چند روز قبل از انتخابات رياست جمهوري، شش هزار زن با فراخواني كه چهره به چهره در گوش هم زمزمه كرده بودند، جلوي در اصلي دانشگاه تهران جمع شدند و فارغ از همه دعواهاي سياسي ومبارزات انتخاباتي، توجه جامعه را به مطالباتشان كه همان برابري حقوق در قانون باشد، جلب كردند. آن روز گرچه روز زن نبود. اما ثمره تلاش زنان براي به عرصه عمومي كشيدن مطالباتشان بود كه در اين سالها آرام آرام دنبال ميكردند و بسياري آن را نقطه عطفي در فعاليتهاي جنبش زنان برشمردند. نقطه عطفي كه با اعلان عمومي خواسته هاي زنان، جامعه را نسبت به اين مطالبات حساس كرده و صداي اعتراض زنان به نابرابري ها را از چارچوب تنگ خانهها و نجمنها و نشريات زنانه خارج ميكند.
درپي همين تلاشها بود كه روز زن امسال محدود به يك سالن و يك پارك و يك شهر نيست و از همدان گرفته تا زنجان و اهواز و اوز و از دانشجويان گرفته تا سازمانهاي غيردولتي برنامه هاي گوناگوني را در گوشه گوشه ايران برگزار ميكنند. هدف همه اين برنامهها گرچه نفي فرودستي زنان و اعتراض به تبعيض هاي جنسيتي است، شيوه كار اما متفاوت است گروهي از آنها كه با شعار «جهان ديگري ممکن است» گرد هم ميآيند، محو هرگونه نابرابری، تبعيض، خشونت؛ و برقراری صلح، عدالت، برابری، و آزادی را ميخواهند و براي همبستگي با حركت جهاني زنان براي منشور حقوق بشر زنان تلاش ميكنند، گروهي ديگر قرار است فراز و نشيبهاي جنبش زنان را در سال گذشته تحليل كنند و گروه ديگر به بررسي خشونت در عرصههاي گونانگون زندگي زنان ميپردازد. دانشجويان هم در اين ميان بيكار ننشستهاند و از «بازگشت به خانواده، با کدام رویکرد؟» گرفته تا ”تحت نظام آموزشي مردانه در دانشگاهها چه ميگذرد؟“ و " نقد ادبي فمنيستي" و " ريشه يابي فقر زنان" موضوعات مختلفي را براي اين روز تدارك ديده اند.
با اين وجود زنان ايران با هر رويكرد و برنامه ايكه 8 مارس را جشن بگيرند، اين روز را نماد يك همبستگي جهاني زناني ميدانند كه عليه فقر و جنگ و خشونت مبارزه ميكنند و ميدانند كه بدون مشاركت فعال، برابري و پيشرفت زنان و ريشه كردن فقر و جنگ و خشونت ممكن نيست.
اين يكي هم مطلبيه كه براي ويژه نامه شرق نوشتم.درباره تريبون هاي زنان در دنياي مجازي و با عنوان:اينترنت مجالى براى نوشتن
8 مارس سال 1378 وقتي پس از وقفهاي 21 ساله، روزجهاني زن دوباره در يك فضاي عمومي جشن گرفته شد، شايد حتي فعالان زن هم گمان نميكردند در كمتر از شش سال، بزرگداشت اين روز چنين فراگير شود و اسفند و مارس در ايران هم، همچون ساير نقاط جهان به ماه زنان تبديل شود.
آن سال زنها پس از مدتها 8 مارس را از چارچوب خانهها و محافل خصوصشان يشان بيرون آوردند و در جمعي عموميتر و رسميتر از اميدشان به زندگي عادلانه و انساني براي زنان گفتند و و اينكه تلاش براي كسب حقوق بشر و تحكيم و تقويت دموكراسي و آزادي و صلح و بربري حقوق تنها راهي است كه ما به سوي آينده داريم .پس از آن در 8 مارس 3 سال بعد بود كه زنان همه سقفها را كنار زدند و در زير آسمان خدا روي صندليهاي سنگي پارك لاله روز زن را جشن گرفتند.زنان در اين تجمع اعتراضي كه پس از سال 1358 اولين حضور گستردهشان در خيابانهاي شهر بود، با دو شعار " صلح در جهان" و " برابري در ايران" گردهم آمده بودند و گرچه 700 نفر بيشتر نبودند، اما صداي شان آنقدر بلند بود كه از سال بعد، روز جهاني زن از سوي گروههاي مختلف دانشجويي و NGO اي و در گوشه گوشه ايران گراميداشته شود. آن سال در برنامه اي كه در يك عصر سرد زمستاني برگزار شد، زنان تريبون را به دست گرفتند و از رنجهايشان گفتندو دغدغههايشان و آرزوهايشان.همه هم بودند از فعالان زن و استادان دانشگاهو روزنامه نگاران گرفته تا دختران دانشجو و زنان خانه دار و خيلي ها هم كه فرصتي براي سخن گفتنشان نبود حرفهايشان را روي پلاكاردهايي كه در دست داشتند نوشته بودند. نوشته بودند كه : "به تبعيض عليه زنان پايان دهيد"، "فضاي عمومي مال ما هم هست" و " جنگ و خشونت زنان و كودكان و محيط زيست را نابود ميكند."
سال 82 برنامه ريزي براي 8 مارس از مهرماه آغاز شد. جمعي از سازمانهاي غيردولتي زنان از شش ماه قبل "كمپين مبارزه با خشونت عليه زنان" را تشكيل دادند و قرار بود در روز جهاني زن در آمفي تئاتر رو باز پارك لاله گزارش فعاليتهاي اين كمپين اعلام شود.مجوز تجمع اما درست چند ساعت قبل از آغاز برنامه لغو شد و جمعيتي نزديك به 2000 نفر كه در پارك لاله گردهم آمدند و بدون شنيدن سخنرانيهاي تدارك ديده شده و شعارهايي كه تمرينكرده بودند متفرق شدند.اين حضور گرچه به سكوت منتهي شد و زناني كه براي گفتن و شنيدن از خشونتهايي كه هر كدام به نوعي تجربه كردهاند، آمده بودند، به خانههايشان بازگردانده شدند و سال بعد هم هيچ مجوزي براي يك حضور خياباني به آنها داده نشد، اما جرقهاي شد براي تجمعي كه در تاريخ فعاليتهاي زنان ايراني كم نظير بوده است.خرداد ماه امسال درست چند روز قبل از انتخابات رياست جمهوري، شش هزار زن با فراخواني كه چهره به چهره در گوش هم زمزمه كرده بودند، جلوي در اصلي دانشگاه تهران جمع شدند و فارغ از همه دعواهاي سياسي ومبارزات انتخاباتي، توجه جامعه را به مطالباتشان كه همان برابري حقوق در قانون باشد، جلب كردند. آن روز گرچه روز زن نبود. اما ثمره تلاش زنان براي به عرصه عمومي كشيدن مطالباتشان بود كه در اين سالها آرام آرام دنبال ميكردند و بسياري آن را نقطه عطفي در فعاليتهاي جنبش زنان برشمردند. نقطه عطفي كه با اعلان عمومي خواسته هاي زنان، جامعه را نسبت به اين مطالبات حساس كرده و صداي اعتراض زنان به نابرابري ها را از چارچوب تنگ خانهها و نجمنها و نشريات زنانه خارج ميكند.
درپي همين تلاشها بود كه روز زن امسال محدود به يك سالن و يك پارك و يك شهر نيست و از همدان گرفته تا زنجان و اهواز و اوز و از دانشجويان گرفته تا سازمانهاي غيردولتي برنامه هاي گوناگوني را در گوشه گوشه ايران برگزار ميكنند. هدف همه اين برنامهها گرچه نفي فرودستي زنان و اعتراض به تبعيض هاي جنسيتي است، شيوه كار اما متفاوت است گروهي از آنها كه با شعار «جهان ديگري ممکن است» گرد هم ميآيند، محو هرگونه نابرابری، تبعيض، خشونت؛ و برقراری صلح، عدالت، برابری، و آزادی را ميخواهند و براي همبستگي با حركت جهاني زنان براي منشور حقوق بشر زنان تلاش ميكنند، گروهي ديگر قرار است فراز و نشيبهاي جنبش زنان را در سال گذشته تحليل كنند و گروه ديگر به بررسي خشونت در عرصههاي گونانگون زندگي زنان ميپردازد. دانشجويان هم در اين ميان بيكار ننشستهاند و از «بازگشت به خانواده، با کدام رویکرد؟» گرفته تا ”تحت نظام آموزشي مردانه در دانشگاهها چه ميگذرد؟“ و " نقد ادبي فمنيستي" و " ريشه يابي فقر زنان" موضوعات مختلفي را براي اين روز تدارك ديده اند.
با اين وجود زنان ايران با هر رويكرد و برنامه ايكه 8 مارس را جشن بگيرند، اين روز را نماد يك همبستگي جهاني زناني ميدانند كه عليه فقر و جنگ و خشونت مبارزه ميكنند و ميدانند كه بدون مشاركت فعال، برابري و پيشرفت زنان و ريشه كردن فقر و جنگ و خشونت ممكن نيست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر