خانه

 

.

این روزها از ته ته ته قلبم خوشحالم. یک خوشحالی عمیق که هیچ اما و اگری نداره و هیچ لکه‌ی خاکستری‌ای روی شادی‌ام نیافتاده. 

حسم مثل وقتیه که جنگ تمام شد، بابا بعد از هشت سال جنگ و دو سال «پاسدار صلح» بودن از جبهه برگشت و ما هم برگشتیم به تهران. ۱۱ ساله بودم و بعد از اون سال‌های پر از نگرانی و تاریکی و ترس برای اولین بار طعم ثبات و آرامش را می‌چشم.


در
Labels:

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...