خنده‌هایش



.

بزرگترین شانس زندگی من، شناختن و‌ دوستی با این زن بی‌نظیره. همیشه و هرلحظه قدردان این دوستی امن هستم و حواسم هست که چقدر خوش‌شانس بودم که ۱۸ سال پیش، اتفاقی همدیگه را وسط گرمای تابستان تهران دیدیم. دارم پرواز می‌کنم طرفش و‌ مثل همیشه خیالم راحته که تا برسم بهش، خنده‌هاش آبی روی آتش همه دلنگرانی‌های دنیا است.
در
Labels:

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...