.

 سه ماه پیش وقتی آخرین یادداشت اینجا را نوشتم چقدر همه‌چیز ترسناک و تاریک بود. افتاده بودم توی چاله‌ای که نمی‌دونستم چطور ازش بیرون بیام. حالا درد همون درده و من همون ادم. فقط یاد گرفتم که چطور فرو نرم. که قبول کنم یک ادمی هستم با توانایی محدود و امتیازات و شانس‌هایی که فقط باید به داشتن‌شون واقف باشم.

در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...