دوباره وبلاگ می نویسم و این خیلی خوب است. به آرشیو که نگاه کردم دیدم گاهی هر روز و گاه هفته ای چند بار نوشته ام.نشانه خوبی است برای منی که همیشه از ننوشتن می ترسم. خیلی وقتها دلیل ننوشتنم  این است که زندگی خیلی خوب و هیجان انگیز و بر  وفق مراد است و من پناه های دیگری به جز صفحه سفید کاغذ یا مانیتور هم دارم. ننوشتن را اما دوست ندارم حتی اگر دلیلش سرخوشی باشد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...