رابطه ام با آدم ها عوض شده، همیشه بین من و دیگران فاصله ای بوده است و حالا انگار بهتر می بینم این فاصله را. نه که ازش شاکی باشم یا مثلا بخواهم تغییرش بدهم. فقط بهتر می بینمش.
از یک سری ادمهایی که آن همه وسط زندگی ام بودند حالا اینقدر دور شده ام که بعید می دانم جایی برای پل زدن مانده باشد. فقط هم فاصله جغرافیایی نیست. ارزش گذاری هم برایش ندارم. 
در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

تا آن روز بزرگ آزادی

.  من عاشق رنگم و معروفم به لباس‌های رنگارنگم. اما حالا بعد از این کشتاری که هیج‌ کلمه‌ای توان نشان دادن عمق اندوه و خشمش را نداره، فقط سیاه...

  • خیال سفر
    یک مرحله‌ای از سفر هست که به اندازه خود سفر و شاید حتی بیشتر از روزی که پا به راه می شوی لذت دارد.  همان موقعی که بلیطت را خریده ای و هی و...
  • عیش مدامی که جا مانده
    چرا اینطوری لق می‌زنم؟ انگار که گربه‌ای باشم که یکی از سیبل‌هایش را کنده‌اند یا آدمی که دارد بدون چوب دستی روی بند راه می‌رود. حق دارم خب....
  • (بی‌عنوان)
    قلت می زنم میان امیدی و ناامیدی. میان روزهای روشن و تاریک. می ترسم. اضطراب دارم اما دلم خوش است که دارم دنیای جدید را تجربه می کند؟ می ارزد...