شايد اولين باره كه دارم اينطوري ازش حرف مي زنم. زياد درباره اش نوشته ام، اما حرف زدن؟ اصلا اسون نيست و ديشب هم اگه اون همه وحشت زده نبودم و كار ديگه اي براي ارام كردن خودم از دستم برميامد حتما اين كار را نمي كردم.مي ذارمش كه يادم بمونه اين جور زخمها با فراموش كردن و ناديده گرفتن خوب نمي شن، نه براي من كه فقط نوك خنجرش  پوستم را لمس كرده و نه براي جامعه اي كه هر روز داره زخم مي خوره و خنجر تا ته قلبش فرو مي ره