اینکه اعدام و
مجازات مرگ غیرانسانیترین مجازات است و تحت هیچ شرایطی نباید اجرا شود٬ که یک اصل
بدیهی است. اما در ایران٬ حتی ابتداییترین قوانین مربوط به حقوق محکومان به اعدام هم رعایت نمی
شود و حتی مواردی که در«آييننامه نحوه اجراي احكام
اعدام،
رجم، صلب،قطع يا نقص عضو» آمده هم نقض میشود.
بر اساس ماده ۶ این آیین نامه اگر محکوم به اعدام « تقاضای ملاقات اشخاصی را دارد»
باید امکانش فراهم شود. اما نمونه های بسیاری داریم که زندانیها بدون دیدن
عزیزانشان کشته شدهاند. از همین زندانیان عرب چند هفته پیش و مردی که همین چند
روز پیش اعدام شد و می خواست مادرش را ببیند گرفته تا خیلی از زن های محکوم به اعدامی که بدون دیدن
فرزندانشان به پای دار می روند و بعضی از
آنها مثل راحله زمانی سه سال بود که بچه هایشان را یک بار هم ندیده بودند و حتی اجازه نیافتند که شب آخر هم
بندیهایشان را ببینند.
حتی بخشهای متناقض و خنده دار این آیین نامه
مبنی بر « کلیه عملیات اجرایی باید با کمال آرامش و بدون خشونت انجام شود» هم اجرا
نمی شود دیگر. خنده دار برای اینکه من نمی فهمم یعنی چه وقتی از دار کشیدن و
سنگسار کردن و به صلیب کشیدن حرف می زنیم بنویسیم همه اینها «بدون خشونت» انجام
شود. یعنی قبلا نمی فهمیدم. اما الان می فهمم. معنایش این است که متهم به اعدام را
قبل از اجرای حکم کتک نزنیم و بگذاریم در «آرامش» زجرکش شود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر