کابوس در بیداری

وسط قفسه های کتابفروشی سرک می کشم و یک چشمم به باران تند اول پائیز است که صدای هواپیمایی که از آسمان شهر می گذرد و انگار کمی ارتفاعش پایین آمده، قلبم را می لرزاند. تا یادم بیافتد اینجا ایران نیست و بیست سالی است که جنگ تمام شده، همان ترس قدیمی مثل پیچکی نازک می پیچد دورم.

هفت سالم بود که فهمیدم صدای هواپیما ترس دارد. ظهری بودیم. شیفت صبح تازه تمام شده بود و نیم ساعتی مانده بود تا شیفت ما. مثل همیشه زود رفته بودم و با یکی از بچه ها توی حیاط لی لی بازی می کردیم. صدای غرش هواپیما که آمد فکر کردم رعد و برق است. سرم را که بالا بردم به هوای باران، اول صدای انفجار بود، بعد شیشه های مدرسه که همه با هم می لرزیدند. چند خیابان آنطرف تر را زده بودند. مدرسه خالی بود. چند تا کلاس اول و دومی بودند و یکی از کلاس پنجمی ها و بابای مدرسه. کلاس پنجمی هه ما چند تا را برده بود توی یکی از کلاس ها دستش را حلقه کرده بود دورمان و هی می گفت نترسید الان مامان هامون میان دنبالمون. من و سارا محکم دستهای یخ کرده همدیگه را گرفته بودیم. مامان سارا هیچ وقت نیامد دنبالش. بمب افتاده بود وسط حیاطشان. پدر و مادر و خواهرهاش همه رفته بودند زیر آوار.